این سپیدارکهن سالی که هیچ از قیل و قال ما نمی آسود

 

   این حیاط مدرسه

 

  این کبوترهای معصومی که ما

 

                     روزی به آن ها دانه می دادیم

 

  این همان کوچه همان بن بست

 

  این همان خانه همان درگاه

 

  این همان ایوان همان در ..... آه!

 

  .........................

 

  آمدم - شاید –

 

  ناگهان در پیچ یک کوچه

 

  چشم در چشمان مادر وا کنم!

 

  های های اشتیاق سال ها را سر دهیم

 

  وان چه در جان و جگر یک عمر پنهان کرده ایم

 

  سر در آغوش هم آریم و به یکدیگر دهیم.

 

  هیچ!

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم مرداد 1389ساعت 11:3 PM  توسط اورانوس | 

 

 کسی می آید

 

 کسی می آید

 

 کسی که در دلش با ماست،

 

 در نفسش با ماست،

 

 در صدایش با ماست

 

 کسی که آمدنش را

 

 نمی شود گرفت

 

 و دستبند زد و به زندان انداخت

 

 کسی که

 

 زیر درخت های کهنه ی یحیی بچه کرده است

 

 و روز به روز

 

 بزرگ می شود،بزرگتر می شود

 

 کسی از باران،

 

 از صدای شرشر باران،

 

 ازمیان پچ و پچ گل های اطلسی

 

 کسی از آسمان توپخانه در شب آتش بازی می آید

 

 و سفره را می اندازد

 

 و نان را قسمت می کند...

 

 

من منتظرم...

 

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم شهریور 1388ساعت 10:27 PM  توسط اورانوس | 
 

شعری از مادرم به روح سبز مرحوم لاله سحرخیزان

 

 من از آن بالایم،چون بهشت زیر پروبال من است

 

 مادری خفته به خاک وبیدار،قطره های باران

 

 از دو چشم بی زوال من است

 

 من از آن مردجفاپیشه که چترما بود

 

  دگر هیچ سقف نمی خواهم هیچ

 

 که دگر دست خدا چتر من است

 

  می برد تا خود  خورشید مرا

 

 دست پرقدرت او می نوازد پسران من را

 

 من می اندیشم که اگر خلق زمین داد ز بیداد نستاند

 

 یا اگر محکمه ای التماس آخرم را به فراموشی داد

 

 او همان جاست میان قلبم

 

 او خواهد ستاند داد را از بیداد

 

 از همان بیدادی که نداد فرصت مادربودن

 

 فرصت بوسه ی آخر به رخ خسته ی فرزندانم

 

 مردمان هیچ نترسید که رفتم خفتم

 

 من هنوز بیدارم تا ابد،تا به قیامت ، تا صبح

 

 صبح که خورشید بتابد آسمان روز شود

 

 تا حقیقت پیش چشم همه آن روز شود

 

 آه شاید که ندانید شما روزها بلکه هزاران بارها

 

 روح غمگین من است

 

 می زند بوسه به روی پسرانم با عشق

 

 پسرانم که بدون من و با یاد منند

 

 قد کشیدند و دگر مرد شدند

 

 پسرانم ! من هنوز عاشقم و عاشقتان

 

 پسرانم! هستم تا همیشه تا صبح

 

 باید از شب نهراسید

 

 تا که باز روز شود

 

 روح من دست همان خسته نسیمی ست

 

 که می آراید زلف خسته و پریشان شما

 

 باید از شب نهراسید

 

 تا که باز روز شود

 

 که بدانید همان دست خدا چتر من است

 

 او خواهد ستاند داد را از بیداد

 

 از همان بیدادی که زمن فرصت ها باز ستاند

 

 فرصت بودن و مادر بودن

 

 فرصت بوسه ای بر گونه ی خیس پسرم

 

 از همان بیدادی که به من فرصت زندگی نداد

 

 که به ناله های من دگر گوش نکرد

 

 که نبخشید مرا به مادرم

  

 به جوانه های کوچک و ترم

 

 از همان بیدادی که هنوز فرصت گفتن دارد

 

 فرصت زندگی و حرف و نفس

 

 فرصتی را که زمن باز ستاند

 

 نیک می اندیشم که اگر خلق زمین

 

 داد ز بیداد نستاند

 

 یا اگر محکمه ای التماس آخرم را به فراموشی داد

 

 او همان جاست میان قلبم

 

 دست او چتر من است

 

 سایه ای بر سر ما

 

 او خواهد ستاند داد را از بیداد...

 

 

 چتر خدا

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم دی 1387ساعت 11:54 AM  توسط اورانوس | 
 

 مثل پرنده ای که در او شور مردن است

 

 مثل شکوفه ای که در او شور ریختن

 

 مثل همین پرنده ی خاموش کاغذی

 

 آن جا نشسته بود

 

 نگاهش پرنده وار

 

 و پشت او به باران

 

  باران پشت پنجره بارید و ایستاد...

 

 من بیم داشتم که بگویم

 

 شکوفه ها از کاغذند

 

 من بیم داشتم که بگویم،

 

 پرنده را

 

 نه سال پیشتر توی بساط دستفروشی خریده ام

 

 و چشم های او را

 

 از شیشه های سبز تهی کرده ام

 

 من بیم داشتم که بگویم

 

 اتاق من

 

 خاموش و کاغذیست

 

  باران پشت پنجره باران نیست.

 

 باران پشت پنجره

 

                       بارید

 

                               ایستاد.

 

 مثل همین شکوفه های خاموش،

 

 مثل همین پرنده ی خاموش،

 

 آن جا نشسته بود

 

 وپشت او به پنجره ی سبز.

 

 من بیم داشتم که شبی

 

      موریانه ها

 

 بیداد کرده باشند!

 

 

 


 

 

 

 

 بیش از اینها،آه آری

 

 بیش از این ها می توان خاموش  ماند

 

 می توان ساعات طولانی

 

 با نگاهی چون نگاه مردگان،ثابت

 

 خیره شد در دود یک سیگار

 

 خیره شد در شکل یک فنجان

 

 در گلی بیرنگ بر قالی

 

 در خطی موهوم بر دیوار

 

 می توان با پنجه های خشک

 

 پرده را یکسو کشید و دید

 

 در میان کوچه باران تند می بارد

 

 کودکی با بادبادک های رنگینش

 

 ایستاده زیر یک طاقی

 

 گاری فرسوده ای میدان خالی را

 

 با شتابی پرهیاهو ترک می گوید

 

 ......

 

 می توان همچون عروسک ها ی کوکی بود

 

 با دو چشم شیشه ای دنیای خود را دید

 

 می توان در جعبه ای ماهوت

 

 با تنی انباشته از کاه

 

 سال ها در لابلای تور و پولک خفت

 

 

                                              

 

 

                                              

 

 

+ نوشته شده در  جمعه سی و یکم خرداد 1387ساعت 8:39 PM  توسط اورانوس | 
......

 

 آتشی بود و فسرد

 

 رشته ای بود و گسست

 

 دل چو از بند تو رست

 

 جام جادویی اندوه شکست

 

 آمدم تا به تو آویزم

 

 لیک دیدم تو آن شاخه ی  بی برگی

 

 لیک دیدم که تو بر چهره ی امیدم

 

 خنده ی مرگی....

 

 

           

      فردا اگر ز راه نمی آمد

 

 

      من تا ابد کنار تو می ماندم

 

 

      من تا ابد ترانه ی عشقم را

 

 

      در آفتاب عشق تو می خواندم

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه هشتم آذر 1386ساعت 10:20 PM  توسط اورانوس | 

 

 من ديوونه رو باش که نفهميدم تو بي رحمي

 

  تمام مشكلم اينه که حرفامو نمي فهمي

 

  منو باش که نفهميدم تو بي ذوقي بي احساسي

 

  دروغ بود اينكه مي گفتي تو هم محو گل ياسي

 

  من ديوونه رو باش که شكستم با شكست تو

 

  تو چه مردابي افتادم يه عمره با دو دست تو

 

  من ديوونه رو باش واسه تو گريه ميکردم

 

  تو رو باش که نفهميدي تو شعرم گم شده دردم

 

  من ديوونه رو باش که به پاي چشم تو سوختم

 

  ولي بعد يه کم بازي تو با من بد شدي کم کم

 

  من ديوونه رو باش که واسه عهدت قسم خوردم

 

  باهات موندم ، باهات ساختم ، واست سوختم ، واست مردم

 

  من ديوونه رو باش که به اخماي تو خنديدم

 

  همش يك گل تو باغچم بود اونم آخر واست چيدم

 

  من ديوونه رو باش که به خوبيم عادتت دادم

 

  شكستي قلبمو اما نديدي رنگ فريادم

 

  من ديوونه رو باش که واست روزامو سوزوندم

 

  خوشي رو تو خودم کشتم ، ولي با چشم تو موندم

 

  من ديوونه رو باش که کشیدم ناز چشماتو

 

  چه قد تلخه بدون تو ، چه قدر سخته برام با تو

 

  من ديوونه رو باش که خيال کردم تو مجنوني

 

  تو حتي اسم مجنونم ، نه آوردي ، نه مي دوني

 

  من ديوونه رو باش که قد دنيا دوست دارم

 

  نه اما من دوست داشتم حالاکه از تو بيزارم

 

  من ديوونه رو باش که واست خوندم چه قد ساده

 

  تو حرف عاشقونم رو شنيدي ، حاضر آماده

 

  من ديوونه رو باش که نشستم منتظر ، رسوا

 

  زدي تو زير قولاتو ، گذاشتي باز منو تنها

 

  منو باش که نفهميدم منو ديگه نمي خواستي

 

  چه قدر ديوونه اي راستي ، چه قد ديوونه ام راستي

 

  منو باش که با يه آهنگ مي خواستم مهربونتر شم

 

  زدي تير و توي ذوقم نداشتي حوصله بازم

 

  من ديوونه رو باش که تو رو عاشق حساب کردم

 

  چه قدر ديوونه تر چون باز ، تو رو اينجا خطاب کردم

 

  من ديوونه رو باش که ، درسته خيلي ديوونم

 

  جهنم مي رم اما نه ،کنار تو نمي مونم

 

  اينم يه نامه ي ابري ، به امضاي يه ديوونه

 

  فقط بيچاره اون کس که ، يه عمری با تو مي مونه

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هفتم شهریور 1386ساعت 9:15 PM  توسط اورانوس | 
 

  موش از شکاف دیوار به بیرون نگاه کرد.مرد روستایی و زنش را دید که مشغول   

 

  باز کردن یک جعبه بودند.موش با خود اندیشید :"یعنی چه غذایی توی آن جعبه

 

  است؟" اما با دیدن تله موشی که از جعبه در آوردند قالب تهی کرد. او خود را

 

  سراسیمه به حیاط مزرعه رساند تا خبر ناراحت کننده را به حیوانات دیگر بدهد.

 

  "یک تله موش در خانه است!یک تله موش در خانه است!"

 

  مرغ قدقد کنان گفت :"آقای موش،این مسئله فقط به شما مربوط می شود و به من

 

  هیچ ربطی ندارد.من که اصلا نگران چیزی نیستم."

 

  موش رو به گوسفند کرد و گفت:"یک تله موش در خانه است!یک تله موش در

 

  خانه است!"

 

  گوسفند گفت:"من واقعا متاسفم آقای موش،اما کاری از دست من بر نمی آید.فقط

 

  برایت دعا می کنم،حتما برایت خیلی دعا می کنم."

 

  موش رو به گاو گفت:"یک تله موش در خانه است!یک تله موش در خانه است!"

 

  گاو گفت:" وای آقای موش،من واقعا برایت متاسفم،اما این مسئله اصلا به من

 

  مربوط نمی شود."

 

  موش سرش را پایین انداخت و با نا امیدی به خانه رفت تا با تله موش به تنهایی

 

  رو به رو شود.همان شب صدایی در خانه پیچید.انگار تله موش شکار خود را

 

  صید کرده بود.زن روستایی خود را با عجله به آن رساند تا ببیند چه چیزی در

 

  تله موش به دام افتاده است.اما چون همه جا تاریک بود او متوجه نشد یک مار

 

  سمی در تله افتاده است و تا به تله موش نزدیک شد، مار زن را نیش زد.

 

  مرد روستایی زن را پیش دکتر برد و وقتی برگشتند زن تب شدیدی داشت.

 

  مرد برای مداوای همسر خود تصمیم گرفت سوپ مرغ بپزد.بنا براین سر

 

  مرغ را برید و از آن یک سوپ خوشمزه برای زن درست کرد.اما زن

 

  خوب نشد و از آن جایی که دوستان و آشنایان مرتب به او سر می زدند مرد

 

  برای پذیرایی از آن ها مجبور شد گوسفند را بکشد و با گوشتش از مهمانان

 

  خود پذیرایی کند. زن روستایی خوب نشد و جان خود را از دست داد. افراد

 

  زیادی برای تشییع جنازه ی او جمع شدند و مرد برای مراسم تدفین وتهیه ی

 

  شام گاو را کشت تا برای همسرش مراسم با شکوهی برگزار کند...

 

  و تمام این مدت موش از شکاف دیوار نگاه می کرد و غصه می خورد.

 

 

.......

 

+ نوشته شده در  جمعه یکم تیر 1386ساعت 3:37 PM  توسط اورانوس | 
 

 

   چند آفتاب طلوع کرده بی نبودنت؟... چند بار ماه خودش را به رخ کشیده بعد

 

   رفتنت؟...چند بار ضربه های ساعت نواخته شده؟... چند پرنده بعد تو کوچ

 

   کرده؟...

 

   می گویم...همین دیروز بود اما ... هزار آفتاب... هزار ماه ... هزار ضربه ی

 

   ساعت... هزار پرنده... به فصل نرسیده اما هزار روز شده ... هزار روز که

 

   رفته ای تا بیایی ... آمدی که بیایی و هرگز نیامدی...

 

   هزار لحظه بی تو مرد...هزار خنده جان سپرد...هزار باران بارید و هزاران

 

   هزار تنهایی...

 

   می گویند آن جا که رفته ای آخر است...آخرین شهر ...خورشید همیشه نورافشان

 

   است و ماه همیشه قرص کامل...همه ی کوچه ها خالی از بن بست و همه ی

 

   خیابان ها به خدا می رسند... می گویند آن جا همه ی فصل ها بهار است وهمه ی

 

   پرنده ها چلچله...

 

   هزاران هزار لحظه است که ندیدمت و هزاران هزار لحظه تا دیدنت مانده...

 

   حرف هایم را چه کنم؟...

 

   به کنار پنجره می روم...پرده را کنار می زنم... دو چشم تو در آسمان مرا نگاه

 

    می کند...نامه هایم را  بر بادبادکی می نویسم تا باد به آسمان بیاورد...

 

                             

 ....؟؟؟؟

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه ششم بهمن 1385ساعت 6:31 PM  توسط اورانوس | 
 

 


 

شاید حقیقت آن دو دست جوان بود،آن دو دست جوان

 

که زیر بارش یکریز برف مدفون شد

 

و سال دیگر وقتی بهار،

 

با آسمان پشت پنجره همخوابه می شود

 

و در تنش فوران می کنند

 

فواره های سبز ساقه های سبکبار

 

شکوفه خواهد داد ای یار،ای یگانه ترین یار...

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه نهم آذر 1385ساعت 10:25 PM  توسط اورانوس | 
پرنده...

پرنده گشتم که پر بگیرم؛از سرنوشتم خبر بگیرم

پرنده عشق منو صدا کرد؛از سرگذشتم منو جدا کرد

برده ام به غربت؛به شهر برفی؛به شهری که با من نداره حرفی

آدم برفیا اشکامو دیدن؛از دریای یخ برام گل چیدن

آهای پرنده آوازم بده؛بال و پرم باش پروازم بده

منو برگردون به سمت خورشید؛نذاز بمیرم تو فصل تردید

موندم به تبعید توشهر سپید؛شهری که روزاش ندیده خورشید

ساکت و زیباست این شهر قصه

کجای قصه است این فصل غصه

می ترسم یه روز تو این بی حرفی

ببینم شدم یه آدم برفی...

 

+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم مهر 1385ساعت 2:18 PM  توسط اورانوس | 

راستی چرا...؟چرا این طوری میشه...؟چرا این طوری شد...؟

یکی بود که همه چیز بود...یکی بود که خوب بود...هیچ کس مثل اون نبود...اونم مثل هیچ کس نبود...میگم بود چون نمی دونم هست یا بود...

یکی بود...چرا فکر کرد تنهاست...؟چرا فکر کرد کسی دوسش نداره...؟چرا گفت عاشقی ها هم دروغ شده...؟

 

 

خواست بره...قبل رفتن خواست بمیره....

 

نگفت شاید کسی باهاش بره...؟باهاش بمیره...؟نرخ مردن بالاست یا عاشقی ارزونه؟

راسته که میگن کلمات تو خالی به اسم عاشقی عرضه میشه؟

رفت و ندونست که اگه هزاران نفر دوسش نداشته باشن اولین و آخرین نفر همونه که حتما هیچ وقت فراموشش نکرده...همونی که دیگه اشکی نداره،یا اگه داره گذاشته واسه لحظه هایی که بارون می زنه...که اگه اشکی هم مونده ،مونده واسه بارون تندی که صداش تو خیابون بپیچه و هیچ عابری صدای گریه شو نشنوه...که اونقدر هق هق بزنه تا صداش به عرش برسه و خدا هم دلتنگ بشه از دلتنگی اون...

راستی چرا...؟چرا این طوری میشه...؟چرا این طوری شد...؟

هنوز یکی هست که می خواد فریاد بزنه چرا...؟

به من بگو چرا...؟خدایا...

 


خشک آمد کشتگاه من         در جوار کشت همسایه

گرچه می گویند "می گریند روی ساحل نزدیک،سوگواران در میان سوگواران"

قاصد روزان ابری ،داروگ،کی می رسد باران؟

بر بساطی که بساطی نیست

در درون کومه ی تاریک من که ذره ای با آن نشاطی نیست

و جدار دنده های نی به دیوار اتاقم دارد از خشکی می ترکد

-چون دل یاران که در هجران یاران-

قاصد روزان ابری،داروگ،کی میرسد باران؟

 

 

کی می رسد باران؟

 


 

"به کجا چنین شتابان؟"   گون از نسیم پرسید

"دل من گرفته زینجا،هوس سفر نداری ز غبار این بیابان؟"

"همه آرزویم اما چه کنم که بسته پایم؟"

"به کجا چنین شتابان؟"

"به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم"

"سفرت بخیر اما تو و دوستی خدا را

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی

به شکوفه ها به باران

برسان سلام ما را"

 

 

به کجا چنین شتابان؟


آره...نشناخت

یک نگه کرد و گذشت،منو نشناخته بود

آخه رنج و غم و درد به رخم تاخته بود

یاد یک خاطره یک برق نگاه مثل آه

دامنش را بگرفت شد قدم ها کوتاه

رنگ و رویم چو بدید رنگشو باخته بود

منو نشناخته بود،منو نشناخته بود

یک نگه کرد و گذشت

 


 

خانه ی ابری

خانه ام ابریست

 

یکسره روی زمین ابری ست با آن

 

از فراز گردنه خرد و خراب و مست

 

باد می پیچد

 

یکسره دنیا خراب از اوست

 

و حواس من

 

آی نی زن که تو را آوای نی برده ست

 

دور از ره کجایی؟

 

خانه ام ابریست

 

اما

 

ابر بارانش گرفته ست

 

در خیال روزهای روشنم که از دست رفتندم

 

من به روی آفتابم

 

می برم در ساحت دریا نظاره

 

و همه دنیا خراب و خرد از باد است

 

و به ره نی زن که دایم می نوازد نی

 

درین دنیای ابر اندود

 

راه خود را دارد اندر پیش

خانه ی ابری


دلم می سوزد...

کسی به فکر گل ها نیست

 

کسی به فکر ماهی ها نیست

 

کسی نمی خواهد

 

باور کند که باغچه دارد می میرد

 

که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است

 

که ذهن باغچه دارد آرام آرام

 

از خاطرات سبز تهی می شود

 

و حس باغچه انگار

 

چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست.

 

+ نوشته شده در  شنبه چهاردهم مرداد 1385ساعت 1:30 AM  توسط اورانوس | 

 قرار است تمام لغت های جهان را پاک کنند

و فقط یک لغت

سهم من باشد

تو را انتخاب می کنم...

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم تیر 1385ساعت 9:56 PM  توسط اورانوس | 

مادر

چهار حرف که در کنار هم بزرگترین و گمنام ترین عاشق دنیا را تداعی می کند.

چشمان عاشق و مهربانت از دلواپسی هایت می گوید.از شب بیداری ها و اشک ها...

گریه هایی که به پای نهال کوچکت کردی تا روزی درختی تناور گردد و با افتخار به همه بگویی که آن سرو همان نهال کوچک من و همان عشق من است که به بار نشسته و روزگاری از دلم اندوه غصه های رنگین را خواهد زدود.

گیسوانت عطر گندمزار می دهد و شانه های مهربانت همان کوهی است که هنگام هراس پشت آن سنگر می گیرم و گاه نیاز به آن تکیه می کنم.

در پشت پرچین هر خاطره نگاه توست که

می تپد و قلبم را فرو می ریزد.

نگاه نگرانت را به کجا دوخته ای؟فردا روشن است...

 
+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم تیر 1385ساعت 8:30 PM  توسط اورانوس | 
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم خرداد 1385ساعت 11:43 PM  توسط اورانوس | 
زیر کدام آسمان به کدام ماه می نگری

به کدام زمین گام می نهی

به روی کدام آینه می خندی

و نفس هایت حرارت کدام مجسمه ی

سنگی ست

کدام موج در ساحل نگاهت در هم می شکند

با سلام که صبح می شوی

و با لبخند که پلک می بندی

کدام ماه الهام بخش دستان ظریف توست

و کدام خورشید از پنجره ات طلوع می کند...

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم خرداد 1385ساعت 11:30 PM  توسط اورانوس | 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم خرداد 1385ساعت 11:2 PM  توسط اورانوس | 
این دستانی که به ما عطا شده اند برای یاری دادن و التیام بخشیدن است نه آزار و اذیت کردن.برای شفقت است نه زجر دادن.برای نجات دادن است نه سلاخی کردن!

این قلب هایی که به ما عطا شده است برای عشق ورزیدن است نه تنفر!

به همان اندازه که از زندگی محافظت کنیم همان اندازه تکامل می یابیم و در این روند همه ی موجودات نیز با ما تکامل خواهند یافت.

جی.پی.واسوانی

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم خرداد 1385ساعت 10:52 PM  توسط اورانوس | 

 

این متن از خودمه...امیدوارم خوشتون بیاد:

یک نفرآنجاست 

یک نفر تنهاست

خسته از خارزار   می زند فریاد

این سوی تردید   آن سوی بیداد

رقص طوفان ها   خنده ی بوران

پوزخند سیل   گریه ی باران

یک نفر آنجاست

زنده است   پیداست

گم نبود هرگز  چشم نابیناست

رفته بر بادست از زمین تا اوج

ساحل زخمیست از هجوم موج

یک نفر آنجاست

می تپد گویا   زنده بر شن ها

جمع و ضرب او گشته است

منها

بر سر راهیست

بین ماندن ها یا گذشتن ها

دل سپردن ها دل بریدن ها

یک نفر آنجاست  مرز تردید است   قصه ی تلخش   رفتن و ماندن

عشق یا یادش   یک نفر آنجاست   یک نفر تنهاست

 

تنها.......

 

 یک

    نفر

        تنهاست...........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                        

 

 

                                                                  

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم خرداد 1385ساعت 11:52 PM  توسط اورانوس | 
رفیق من سنگ صبور غم هام

به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیشکی نمی دونه چه حالی دارم

چه دنیای رو به زوالی دارم

مجنونم و دلزده از لیلی ها

خیلی دلم گرفته از خیلی ها

نمونده از جوونیهام نشونی

پیر شدم پیر تو این جوونی

تنهای بی سنگ صبور

خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست

موندی و راه چاره نیست

اگر که هیچ کس نیومد

سری به تنهاییت نزد

اما تو کوه درد باش

طاقت بیار و مرد باش                                  

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم خرداد 1385ساعت 11:43 PM  توسط اورانوس | 
خداوندا تو آگاهی ز اندک آرزوی من

شناسی بنده ی خود را و دانی جمله خوی من

بود مهرت ز حد بیرون

تو ای نیکو شبان من خدای من

چنین گفتی که آگاهی ز دانه دانه موی من

گه فرسودگی و غم زمان شادی و عزت

به درگاهت شتابانم که باز است آن به سوی من

در این دنیا تو را دارم یگانه مهربان من

بود فخرم همه در تو تو هستی آبروی من

خوشا آن روز که پیوستم به تو ای مهربانم

تو را دارم تو را خواهم تویی مقصود و همراهم

به نزدت دانم آرامم

تو ای نیکو شبان من خدای من...

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم خرداد 1385ساعت 11:42 PM  توسط اورانوس | 
بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم....

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم خرداد 1385ساعت 11:38 PM  توسط اورانوس | 
تو ای کسی که هیچ گاه نیامدی به وعده گاه

هنوز هم سه شنبه ها کنار نرده های باغ

به وقت مرگ آفتاب من انتظار می کشم....

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم خرداد 1385ساعت 11:29 PM  توسط اورانوس | 
او می آید....من خواب دیده ام که کسی می آید

من خواب یک ستاره ی قرمز دیده ام

و پلک چشمم هی می پرد

و کفش هایم هی جفت می شوند

و کور شوم

اگر دروغ بگویم

من خواب آن ستاره ی قرمز را

وقتی که خواب نبودم دیده ام

کسی می آید...

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم خرداد 1385ساعت 11:23 PM  توسط اورانوس | 
 
New Page 2

This free script provided by webloger site

.